Het mirakel van de Limburgse identiteit

Nog voordat ik mijn laatste artikel over het boek ‘Bisdom langs de Maas’ over de geschiedenis van het bisdom Roermond heb kunnen schrijven, is het boek al uitverkocht, meldt het bisdom. Toch wil ik er nog een stukje aan wijden, want in mijn eerste blog over het boek vroeg ik mij af of het katholieke geloof inderdaad de belangrijkste factor is die de Limburgers door de eeuwen heen heeft verbonden, zoals de tekst op de achterflap van het boek stelt.

Ik geef toe: ik heb niet het hele boek gelezen, maar ik heb er wel een belangrijk argument in gevonden waarom er een bijzondere band is tussen het katholicisme en Limburg. De provincie zoals wij die nu kennen, is een product van het Congres van Wenen dat nadat Napoleon verslagen was, de kaart van Europa opnieuw tekende.

Er kwam een nieuw Koninkrijk der Nederlanden dat bestond uit de voormalige Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden, de Oostenrijkse Nederlanden, het prinsbisdom Luik en nog wat territoriaal strooigoed aan de oostgrens van de nieuwe staat. Dat werd nu Limburg genoemd, hoewel deze gebieden nooit tot het oude hertogdom met die naam hebben behoord: dat lag grotendeels in de huidige provincie Luik. Venlo en Roermond waren net zo Limburgs als Arnhem en Zwolle nu; Maastricht was verdeeld tussen Brabant en Luik.

In 1830 viel het nieuwe koninkrijk alweer uit elkaar en het heeft nog jaren geduurd voordat Limburg definitief Nederlands werd. Het had ook Belgisch of Duits kunnen worden.

Juist in die tijd kreeg het huidige bisdom Roermond zijn vorm en begon de opbouw van de rooms-katholieke Kerk in Nederland. De eerste bisschoppen van het opnieuw opgerichte bisdom moesten eenheid zien te scheppen onder hun gelovigen. En passent droegen ze bij aan het scheppen van een Limburgse identiteit die misschien wel de sterkste regionale identiteit is binnen Nederland, vergelijkbaar hoogstens met die van Friesland. Maar dat was al eeuwen een eenheid. Ik betwijfel of de Flevolanders dit Limburgse kunststukje kunnen herhalen.

Obama en de katholieken

Het lijkt hommeles tussen Obama en de katholieken. Het Vaticaan keurt alle kandidaten voor de positie van Amerikaans ambassadeur af en zijn eredoctoraat aan de Notre Dame universiteit stuit op weerstand van de bisschoppen.

Dat kan hem in de problemen brengen omdat zijn verkiezing mede te danken is aan katholieken die overgelopen zijn vanuit het republikeinse kamp. In de zomer van vorig jaar was al duidelijk dat Obama zijn tegenstrever McCain op dit gebied aan het aftroeven was.

De katholieken die Obama steunen zijn meestal gematigd en geen hardliners als het gaat om zaken als abortus, maar ook zij voelen zich nu aangevallen door de manier waarop een aantal maatregelen worden gepresenteerd, zo betoogt de Amerkaanse auteur Michael Sean Winters in de National Catholic Reporter.

Volgens Winters moet Obama het vertrouwen van deze gematigde katholieken terug zien te winnen anders komt hij na de verkiezingen van volgend jaar voor een Congres te staan dat hem aanmerkelijk minder goed gezind is.

Obama spoke passionately about the need to reduce the abortion rate. He spoke about “the dignity of work,” a phrase frequently used by Pope John Paul II in his writings on social justice. But, in his first two months, it is not clear the President’s staff understands Catholics the way their chief does. They had better hurry up. Obama may or may not be able to turn the economy around by the midterms next year. The last thing he needs is to unnecessarily alienate Catholic swing voters.

Ik ben geen Calvinist!

Natuurlijk weet ik dat het allemaal flauwekul is, maar toch heb ik de C-factortest van Trouw gemaakt. En wat blijkt: ik scoor maar 39%. Alleen op het punt van arbeidsethos zit ik behoorlijk aan de hoge kant. Voor het overige ben ik een losbol die zich maar beter tot het katholicisme kan wenden, zo liet Trouw mij weten.

Onwillekeurig ben ik bijzonder blij met deze uitslag.